Rescue Tails and Tales

vzw Dagboek van een asielhond

<We_can_help/>

What are you looking for?

<Good_things_happen/> Welcome to Conference

d

Copyright @ Select-themes

Follow us

Lady

Geboortedatum: °2014 – Geslacht: Teef – Ras: Chow Chow

Afkomst: Mijn roots liggen in het verre Slowakije. Ik ruilde een republiek in voor een koninkrijk dat extra nakomelingen van me wenste. Wat een eer, zou je denken, de realiteit is natuurlijk een tikkeltje anders. Na een reeks “succesvolle” drachten lukt het me niet meer om nog een nestje op de wereld te zetten. Daarop besloot mijn fokker me af te staan aan de stichting Chow Rescue voor een welverdiend pensioen, waarvoor dank!

Kan in de wagen: Stap voor stap, en dus ook rit voor rit.
Kan met kinderen: Verstandige tieners die respectvol met me omgaan en dus ook mijn grenzen respecteren kunnen wel.
Kan met katten: Katten en kleine kindjes zijn aan mij niet besteed, gezien mijn beperkte socialisatie en schuwheid. 
Kan met andere honden: Sterker nog, ik zoek een thuis met een hondenmaatje!

Karakter: Ik kom van ver en ik heb nog een eindje te gaan… Ik wil het wel, alleen durf ik het niet altijd. Nu, het goede nieuws is dat ik geen uitvalgedrag vertoon. Ik bevries, ik ontwijk, ik houd afstand. Voor sommige mensen misschien te veel afstand, maar je moet begrijpen dat mijn leven niet het beste hondenleventje was…

Ik heb moeite met vertrouwen, met het wegschenken van mijn hart. Betekent dat dat ik het niet kan? Neen, ik zal alleen meer tijd nodig hebben dat de doorsnee hond. Neen, ik zal alleen meer tijd nodig hebben dat de doorsnee hond. Zo heb ik nu vertrouwen in mijn opvangpapa. Ieder ochtend verwen ik hem met knuffels, en hij mij. Ik kan er écht van genieten. Bij mijn opvangmama heb ik dat niet, of nog niet, na 6 maand. Waarom? Geen idee. Aaien lukt wel, met mate.

Ik zoek dus in eerste instantie een geduldige adoptant, ervaring met mijn ras is niet prioritair. Geduld wel, net als realistische verwachtingen.

Hoog tijd voor een rondje troeven? Ik denk het wel. Zo kan ik prima alleen thuis blijven, liefst met een stabiel voorbeeld. Reu of teef? Dat speelt geen rol, het ras evenmin. Ik ben een allemansvriend, als het op honden aan komt. Ik heb het moeten leren, maar wandelen met een tuig en lijn is nu helemaal oké. Ik word nu zelfs enthousiast bij het zien van een leiband! Wel heb ik moeite met verandering, en dus ook soms met onbekende routes. De vertrouwde toer in de omgeving van ons huis of dezelfde uitstap? Ideaal!

Mijn mandje staat binnen, maar ik lig ook heel graag in de tuin. En ik ben vertrouwd met een hondenluik! Ik kan dus zelf vlotjes binnen en buiten bij mijn opvanggezin. 

Kortom, ik zoek een thuis waar ik mezelf kan zijn en waar jij niet te veel van mij verwacht en mijn voorkeuren en grenzen respecteert.

 

GETUIGENIS OPVANGGEZIN 1 – ANNELIES
“Toen Lady bij mij kwam, verliepen de eerste dagen niet makkelijk. Ze was heel bang en je kon niet dichter dan 2 meter in haar buurt komen. In de eerste dagen dat ze bij ons was, wou ik haar aanlijnen om te wandelen en uit schrik beet ze in mijn arm.
De dag erna moesten we naar de dierenarts. Hoe ze hier was en bij de dierenarts, dat was dag en nacht verschil, plots mocht ik haar aaien en was ze zo lief…..
Eenmaal thuis was ze opnieuw haar bange zelf. Stap voor stap kwam ze dichterbij als ze werd geroepen… Af en toe kon er een kleine aai af, maar toen moest ze plots geopereerd worden… Met een klein hartje werd ze bij de dierenarts afgezet die er alles aan gedaan heeft om haar bij ons te houden. De dag nadien mocht ze opgehaald worden en toen is alles gekeerd!
Ze besprong mij letterlijk… Ze zag er zo blij en gelukkig uit! Eindelijk kon ze aan haar verdiende zorgeloos leventje beginnen…. Al kwispelend kwam ze steeds dichterbij, ook kwamen de lieve leuke knuffels. Met haar kopje wreef ze lief in mijn hals, onder de oksels, ze kwam zelf aandacht vragen.
Hoe moeilijk het in het begin was, hoe makkelijk het nu was. Al spelend met de rest van de roedel veroverde ze haar plek bij hen en in mijn hart…
Door een jammerlijk voorval met een ander loops teefje hebben de huidige opvangouders, Carine en Jelle, haar met open armen ontvangen. Ze wordt hier nog steeds heel hard gemist…
Lady beschrijven is niet moeilijk, haar imperfecties maken haar perfect. Ze is in mijn ogen fantastisch!”

GETUIGENIS OPVANGGEZIN 2 – CARINE & JELLE
“Lady is een meisje met een rugzakje. Een rugzakje die eerder in de richting te zoeken is van: “kan ik deze persoon vertrouwen of niet?”. Ja, ze is enorm wantrouwig naar vreemde mensen. Zelfs mensen waarbij ze toch al een band mee heeft, blijft ze in sommige omstandigheden toch maar zeer argwanend in het oog houden.
Dit is eigenlijk een inleiding die Lady volledig typeert en hoe we ze ondertussen ervaren sedert ze bij ons in opvang is. Voor komende adoptanten zal het key-woord “geduld” van tel zijn. Geen verwachtingen stellen, gewoon haar laten zijn wie ze is.
De eerste twee dagen wou ze niet eten. Nu, dit is natuurlijk niet zo zeldzaam bij een hond die in een nieuwe omgeving komt, maar de manier waarop ze dan toch uiteindelijk aan haar maaltijd begon is wel lichtjes anders.
Ze vertrouwde het duidelijk niet. Ze wou absoluut niet eten waar wij of zelfs onze andere honden bij waren. We besloten een puppyren te zetten aan het raam om haar geen opgesloten gevoel te geven en we dienden haar te begeleiden tot dat plaatsje.
Aarzelend eerst, en daarna schrokkend met ondertussen schichtig rondkijkend om de situatie in het oog te houden, begon ze dan toch eindelijk te eten. Eten op? OK, de puppyren werd weer opgeborgen en we lieten haar de keuze waar ze naartoe wilde. Meestal verkoos ze nadien om de vlucht vooruit te nemen, de tuin in, waar er veel meer ruimte is.
Een weekje later hebben we de puppyren opgeschoven, dichter bij onze roedel honden. Ze bleef wel de situatie afwegen, ‘ok, ze laten mij met rust’. Uiteindelijk werd de puppyren overbodig, maar het wantrouwen bleef wel terwijl ze at. En ze kon maar niet snel genoeg naar buiten.
Na een hele tijd, had ze de routine door en stond ze zoals de rest van de roedel haar portie eten op te wachten.
Lady is een knuffelaarster, al zal je dat niet direct zeggen! Maar, er hangt toch weer vreemde routine aan vast. Ik (Jelle) heb altijd de gewoonte om ’s morgens eerst me even neer te zetten en een knuffelmomentje in te lassen vóór ik onze roedel naar buiten laat.
Lady bleef de eerste weken ver van mij. Op een ochtend overwon ze toch even het wantrouwen en kwam ze al eens snuffelen. Plots, op een ochtend, begon ze zelfs kopjes te geven om daarna echt mijn volle aandacht op te eisen! Als een kat begon ze kopjes te geven, en likjes, dan duwt ze echt en zou ze in mij kruipen. Ik wist niet wat er gebeurde omdat dit zo in schril contrast stond van hoe ze al die tijd was. Knuffelmoment afgelopen, en ze verviel weer in de angstige, wantrouwende chow-chow.
Maanden gaan er voorbij waarbij enkel dit ochtendritueel de enige echte connectie was dat je met haar kon maken. En nu, 5 maanden later, kan ze af en toe toch al eens beslissen om naast het ochtendritueel nog een extra knuffelsessie te vragen. Maar dit enkel met mij (Jelle). Zij is heel éénkenning.
Lady wandelt graag! Al waren het de eerste maanden wandelingen waarbij je zag dat er momenten waren waar ze écht niet bezig was met ‘genieten’.
Er zijn nu heel wat momenten dat ze de tijd neemt om de omgeving te besnuffelen en te observeren. Iets wat in de eerste maanden niet gebeurde, omdat ze eerder in functie dacht van: ‘hoe kan ik zo snel mogelijk op de vlucht?’ We zijn ze dan ook al drie keer kwijt geweest tijdens de eerste drie maanden. Een GPS-tracker is dus een must wanneer ze in vluchtmodus verkeert.
Ze verkiest duidelijke paden, een zijwegje kan op verzet stuiten. Dan moet je ze zeer langzaam en behoedzaam leiden naar de nieuwe weg.
Ondertussen staat ze zeer snel klaar om op wandel te trekken. Het doet deugd dat ze in vertrouwde omgevingen eindelijk kan ‘genieten’ van een wandeling.”

Adoptie via:

Foto’s: Deborah van Cherryblossom D. Photography